کتاب راهنمای رزم آور نور مشتمل بر مجموعه‌ای از اندیشه‌های فلسفی و قصه‌هایی است که قلب سالکان را در هرجای دنیا به وجد می‌آورد. رزم آور نور روزگارش را به ایفای نقشی که دیگران برایش در نظر گرفته‌اند، نمی‌گذراند. رزم آور نور وقتش را با توجه به تحریکات دیگران تلف نمی‌کند، او سرنوشتی دارد که باید تحقق ببخشد. رزم آور نور نقص‌های خودش را می‌شناسد، اما فضایلش را هم می‌شناسد. او همیشه بهترین تلاشش را می‌کند و از دیگران هم همین انتظار را دارد. کتاب راهنمای رزم آور نور دعوتی است برای همه ما، تا رویایمان را زندگی کنیم، عدم قطعیت را در آغوش بکشیم، و به استقبال سرنوشت یگانه مان برویم. پائولو کوئلیو با سبک منحصر به فردش به ما کمک می‌کند تا رزم آور نور درونمان را کشف کنیم، راهی راه رزم آور شویم، کسی که قدردان زنده بودنش است، شکست را می‌پذیرد و می‌خواهد همانی باشد که خودش می‌خواهد.


مروری بر کتاب
*********
بانو گفت: در ساحل شرقی دهکده، جزیره‌ای است که در آن معبدی با ناقوس‌های فراوان است.
پسرک نگاه کرد. زن با لباس‌های عجیبی پوشیده بود با حجابی بر سرش. هرگز او را ندیده بود.
بانو پرسید: می‌شناسی‌اش؟ برو آن جا و دیده‌ات را برایم بگو.
پسرک محسور زیبایی زن به آنجا رفت و نشست وبه افق خیره شد اما چیزی جز آسمان آبی و اقیانوس مانوس ندید.
مایوس نزد ماهیگیران دهکده‌ی همسایه رفت واز آنان در باره جزیره‌ای پرسید که معبدی در آن است.
ماهیگیر پیری گفت: آه مدت‌ها پیش، زمانی که اجدادم اینجا زندگی می‌کردند، آن جا بود. زمین لرزه‌ای جزیره را به اعماق دریا برد. اما با اینکه دیگر جزیره را نمی‌بینیم، هنوز موقع تلاطم دریا صدای ناقوس‌های معبد را می‌شنویم.
پسرک به ساحل برگشت و سعی کرد صدای ناقوس‌ها را بشنود. تمام غروب را همانجا گذراند. اما فقط هیاهوی امواج و غریو مرغان دریایی را شنید.
شب هنگام پدر و مادرش دنبالش آمدند. صبح روز بعد به ساحل بازگشت باورش نمی‌شد که زنی چنان زیبا دروغ گفته باشد. اگر روزی باز می‌گشت، پسرک می‌توانست بگوید جزیره را ندیده، اما صدای ناقوس‌های معبد را در اثر برخورد امواج شنیده است.
ماه‌ها گذشت، زن برنگشت و پسرک او را از یاد برد، اما یقین داشت که باید ثروتها و گنج‌های معبد غرق شده را بیابد. اگر صدای ناقوس‌ها را می‌شنید، جای معبد را می‌فهمید و می‌توانست گنج نهفته در آن را به چنگ آورد. دیگر علاقه‌ای به مدرسه و دوستانش نداشت. پسرکان دیگر مسخره‌اش می کردند.
همه با دیدن پسرکی که بر شن‌های ساحل نشسته بود، می‌خندیدند.
با اینکه صدای ناقوس‌ها را نمی‌شنید، اما چیزهای زیادی آموخت. پی برد که با شنیدن صدای امواج دریا و غریو مرغابیان، بادی که در شاخ و برگ درختان می‌پیچید حواسش پرت نمی‌شنود.
شش ماه بعد از آن ملاقات هیچ چیز حواسش را پرت نمی‌کرد، اما باز هم صدایی نمی شنید.
ماهیگیران می گفتند: ما می‌شنویم!
اما پسرک نمی‌شنید.
رفتار ماهیگیران هم تغییر کرد و گفتند: شاید فقط ماهیگیران صدایش را می‌شنوند.
یک سال بعد پسرک فکر کرد بهتر است صبر کنم بزرگ شوم بعد ماهیگیر می شوم وهر روز به ساحل می‌آیم، عاشق ساحل شده‌ام. و با خود فکر کرد: شاید افسانه‌ای بیش نبوده.
آن روز عصر تصمیم گرفت به خانه برگردد.
برای وداع به اقیانوس بازگشت. بار دیگر غرق تماشای طبیعت شد و از آنجا که نگران شنیدن صدای ناقوس‌ها نبود، توانست به آواز طبیعت گوش دهد و صدای دوستانش را شنید و شاد شد که به زودی به دوران کودکی‌اش باز می‌گردد. راضی بود و به شیوه‌ای که فقط یک پسرک می‌تواند، به خاطر زنده بودنش سپاسگزاری کرد. مطمئن بود وقتش را تلف نکرده است. چرا که تماشای طبیعت و گرامی داشتن آن را آموخته بود.
بعد وقتی صدای طبیعت را شنید، صدای اولین ناقوس را هم شنید.
و بعد صدایی دیگر. و بعد صدایی دیگر تا اینکه تمام ناقوس‌های معبد مغروق به صدا در آمد.

***

هر رزم آورنور، پیش از این از ورود به نبرد ترسید.
خیانت و دروغ دیده. ایمانش را به آینده از دست داده. به راهی گام گذاشته که راه او نبوده. به خاطر مسایل بی‌اهمیت رنج کشیده. شک کرده که رزم آور نور نیست.
در اجرای تعهدات روح خویش شکست خورده.
گفته آری، حال آن که مقصود وی نه بوده.
رنجانده کسی را که دوستش داشته.
برای همین رزم آورنور است، همه این‌ها را تاب آورده، اما امیدش را به بهروزی از دست نداده است .
برای همین رزم آور نورند، چون اشتباه می‌کنند، چون تردید می کنند، چون دلیلی می‌جویند...و بی‌تردید آن را خواهند یافت.
رزم آوران نور درخشش دیدگان خویش را حفظ می‌کنند .
دنیایی‌اند، بخشی از زندگی دیگرانند و سفر خویش را بدون کشکول و پاپوش می‌آغازند.بارها می‌ترسند، همواره درست عمل نمی‌کنند.
برای چیزهای بیهوده رنج نمی‌برند، گاه کرداری پست از آنان سر می‌زند، گاه خود را از بالیدن ناتوان می‌یابند. اغلب خود را سزاوار برکت یا معجزه‌ای نمی دانند.
همیشه به کاری که انجام می‌دهند ایمان ندارند.
شب‌های بسیار در نور شمع بیدار می‌مانند و گمان می‌کنند زندگی‌شان معنایی ندارد.